Józef Ratzinger (Joseph Ratzinger), urodził się w Marktl nad Innem w 1927 r. W 1951 r., po ukończeniu studium filozofii i teologii, przyjął święcenia kapłańskie. Brał udział w Soborze Watykańskim II (1962-1965) jako ekspert. Od 1959 r. wykładał na uniwersytetach w Bonn, w Munster, w Tybindze i w Ratyzbonie. W 1977 roku papież Paweł VI mianował go arcybiskupem Monachium i Fryzyngi. W 1981 r. papież Jan Paweł II powołał go na stanowisko prefekta Kongregacji Nauki Wiary. Kardynał Ratzinger był przewodniczącym Papieskiej Komisji Biblijnej i Międzynarodowej Komisji Teologicznej. Od 2002 r. był również dziekanem Kolegium Kardynałów.

Obecny papież należy do ścisłej czołówki teologów chrześcijańskich XX wieku. Jego prace badawcze i publikacje odnoszą się głównie do szeroko rozumianej teologii dogmatycznej i fundamentalnej. Wiele książek i rozpraw poświęcił tajemnicy Kościoła. Drugi wielki temat w jego działalności naukowej to osoba Jezusa Chrystusa. Można go uważać za zwolennika chrystologii sensu. Podejmował także prace z zakresu ekumenizmu. W sumie opublikował ponad 60 pozycji książkowych, z których wiele zostało przetłumaczonych na języki obce. Jest także autorem kilkuset artykułów i rozpraw opublikowanych w różnych międzynarodowych czasopismach teologicznych i dziełach zbiorowych. Przed wyborem na papieża uchodził za konserwatystę. Był współtwórcą czasopisma teologicznego „Communio”. Jest zdecydowanym przeciwnikiem teorii ewolucji, uważając ją za nie udowodnioną hipotezę naukową. W przedmowie do wydanej w 2007 książki Kreacja i Ewolucja napisał, że teoria ewolucji autorstwa Karola Darwina nigdy nie została dowiedziona naukowo, a naukowcy błędnie kurczowo się jej trzymają.

Angelo Roncalli (późniejszy papież Jan XXIII) urodził się w Sotto il Monte Giovanni XXIII, w prowincji Bergamo we Włoszech 25 listopada 1881 r. Przyszedł na świat jako czwarte z 14 dzieci w rodzinie biednych rolników; jego matka była osobą bardzo religijną. Uderzający jest kontrast z jego poprzednikiem, Piusem XII, który pochodził ze starej arystokratycznej rodziny od dawna powiązanej z papiestwem.

Pontyfikat Jana Pawła II jest uznawany za najdłuższy, po pontyfikacie Świętego Piotra oraz bł. Piusa IX. Był papieżem przez ponad 26 lat (9666 dni). Jego długość podkreśla także kontrast z papiestwem jego poprzednika – Jana Pawła I – który pełnij swą posługę jedynie 33 dni.

Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Wielokrotnie sam przywoływał spełnione proroctwo Juliusza Słowackiego z wiersza „Słowiański papież”. Wybór na głowę Kościoła osoby z kraju socjalistycznego wpłynął znacząco na wydarzenia w Europie Wschodniej i Azji w latach 80. XX wieku.

Józef Adamczyk urodził się w 1937 r. Obecnie emeryt, mieszka w parafii pw. Matki Bożej Różańcowej w Chrzanowie. Jest autorem publikacji: „Kapliczki, figury i krzyże przydrożne w Chrzanowie” oraz monografii „Kościoły i kaplice w dekanacie chrzanowskim”. Pielgrzymuje do sanktuariów maryjnych oraz miejsc, w których znajdują się groby lub relikwie świętych, błogosławionych o kandydatów na ołtarze. Jest w posiadaniu „Krajoznawczej Odznaki im. Jana Pawła II” w stopniu brązowym, srebrnym, złotym i z diamentami.

Valerio Albisetti jest jednym z najbardziej znaczących twórców współczesnej psychoanalizy. Z pochodzenia Szwajcar. Naukowiec odnoszący sukcesy także w dziedzinie przedsiębiorczości. Prowadzi konferencje i seminaria w największych miastach europejskich i amerykańskich. Twórca Psychoterapii Personalistycznej. Jest autorem wielu bardzo poczytnych książek: „O miłości”, „Mieć zdrową osobowość”, „Terapia miłości małżeńskiej”. Odnośnie do swojej życiowej misji, Valerio Albisetti pisze na swojej stronie internetowej, że zamiast przytaczać suche fakty, liczby czy tytuły „wolałby nam powiedzieć o pragnieniu, o powołaniu, jakie zawsze posiadał od najmłodszych lat, aby komunikować z ludźmi poprzez słowa, pisma, obrazy, dźwięki... oraz o tym, że w 33 roku życia, kiedy usunięto z jego mózgu nowotwór, zdecydował o realizacji tego powołania, stając się pisarzem”.

ks. Gabriel Amorth, włoski ksiądz, światowej sławy egzorcysta. Najbardziej chyba znany egzorcysta świata. Założyciel i przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia Egzorcystów, od 1986 roku egzorcysta diecezji rzymskiej. Urodzony w Modenie, we Włoszech, w 1925 roku. Wstąpił do zgromadzenia paulistów, a w 1954 roku przyjął święcenia kapłańskie. Dotychczas przeprowadził ponad 50 tys. egzorcyzmów. Jego książka "Wyznania egzorcysty" (a także kolejne dwie z tej serii) zyskała popularność i uznanie na całym świecie. Posiada bardzo szeroką wiedzę na temat egzorcyzmów i zagrożeń duchowych. Jako jeden z pierwszych specjalistów w tej dziedzinie odważył się wyraźnie skrytykować książki o Harrym Potterze jako powodujące zainteresowanie magią i stanowiące zagrożenie dla duchowości chrześcijanina.

Urodzony w Moskwie w 1937 r., poeta i filolog bizantyjski o światowej sławie, był jedną z najbardziej znaczących osobowości rosyjskiego chrześcijaństwa i, generalnie, rosyjskiego życia kulturalnego. Po 1989 r. został deputowanym rosyjskiego parlamentu. Wykładał na Uniwersytecie w Wiedniu i był członkiem Papieskiej Akademii Nauk. Zmarł w lutym 2004 r.

Giovanni Battista Montini (późniejszy papieź Paweł VI) urodził się 26 września 1897 r. w Concesio we Włoszech. Należał do starego rodu osiadłego we wczesnym średniowieczu w Brescii. Był synem katolickiego adwokata i dziennikarza deputowanego z ramienia Włoskiej Partii Ludowej. Jego ojciec był głęboko religijny i zawsze wierny katolickim zasadom życia. Matka pochodziła ze zubożałego rodu szlacheckiego. 20 maja 1920 r. w Brescii przyjął święcenia kapłańskie.

W czasie dalszych studiów pracował jako duszpasterz w Rzymie (1920-1923). W 1923 podjął pracę w dyplomacji watykańskiej, był m.in. sekretarzem nuncjusza apostolskiego w Polsce (maj- listopad 1923). Po powrocie do Watykanu był urzędnikiem Sekretariatu Stanu, jednocześnie w latach 1925-1933 sprawował funkcję narodowego asystenta kościelnego sekcji uniwersyteckiej włoskiej Akcji Katolickiej. Otrzymał tytuły tajnego szambelana papieskiego (1925), prałata domowego (1931), protonotariusza apostolskiego (1938). 16 grudnia 1937 r. został mianowany substytutem w Sekretariacie Stanu; był jednym z najbliższych współpracowników sekretarza stanu, kardynała Eugenio Pacelliego (późniejszy papież Pius XII).

19 listopada 1952 r. papież mianował go prosekretarzem stanu do bieżących spraw kościelnych. W roku 1954 został wyznaczony na arcybiskupa Mediolanu. Cieszył się opinią „arcybiskupa robotników”; wielokrotnie w swoich wystąpieniach podkreślał znaczenie sprawiedliwości społecznej. Odwiedzał zakłady pracy, powoływał do życia i często wizytował nowe parafie, był inicjatorem budowy nowych kościołów.

15 grudnia 1958 r. na pierwszym konsystorzu papieża Jana XXIII został mianowany kardynałem. Blisko współpracował z papieżem w okresie przygotowań do Soboru Watykańskiego II oraz podczas pierwszej sesji Soboru.

21 czerwca 1963 r., w 3 dniu konklawe po śmierci Jana XXIII, został wybrany na papieża i przyjął imię Pawła VI.

Jako papież, Paweł VI kontynuował prace nad reformą Kościoła katolickiego. 29 września 1963 r. otworzył drugą sesję Soboru Watykańskiego II. Papież dopuścił do udziału w obradach soboru zakonnice i świeckich zarówno mężczyzn, jak i kobiety. Sprawowanie funkcji w kongregacjach ograniczył do 5 lat, określił wiek emerytalny księży i biskupów do 75 lat. Kardynałowie powyżej 80 roku życia nie mogli zajmować stanowisk ani uczestniczyć w konklawe. Konstytucją apostolską Poenitemini wprowadził obowiązujący wszystkich chrześcijan jednogodzinny post eucharystyczny. Zaaprobował utworzenie stałego diakonatu dla świeckich. Wprowadził nowe przepisy do roku kościelnego i nowy kalendarz liturgiczny.

Paweł VI był pierwszym papieżem, który podróżował helikopterami i samolotami. Odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej w dniach 4-6 stycznia 1964 r. i przemawiał na plenarnej sesji Zgromadzenia Organizacji Narodów Zjednoczonych 4 października 1964 r. Pielgrzymował do Fatimy i potwierdził wiarygodność tamtejszych objawień. Papież zaproponował, aby każdego roku dzień 1 stycznia był obchodzony jako Międzynarodowy Dzień Pokoju.

Paweł VI zmarł w Castel Gandolfo i został pochowany w Watykanie, w Bazylice św. Piotra.

Bagni Arcangelo - studiował teologię na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim. Jest nauczycielem i publicystą. Z pochodzenia Włoch. Redaktor czasopisma „Parole di Vita”. W swojej pracy zajmuje się przede wszystkim zgłębianiem i przybliżaniem zagadnień teologicznych. W książce pt. „Czytanie Biblii w grupie” zachęca czytelnika do wnikliwego studiowania tekstów biblijnych, by odkrywając ich głębszy sens, zakochać się w Słowie Bożym, obcując z Nim jak z najlepszym przyjacielem.

Bamonte Francisco włoski zakonnik zgromadzenia Sług Niepokalanego Serca Maryi, od lat pełniący posługę egzorcysty. Dużą część swojej pracy duszpasterskiej poświęca pomocy osobom, które stały się ofiarami magii. Organizuje cykle konferencji i katechez, w których porusza problem spirytyzmu, praktyk wróżbiarskich, ukazując wszelkie niebezpieczeństwa związane z ich uprawianiem. Jego doświadczenia zostały zebrane i przedstawione w środkach masowego przekazu, m.in. w „Radio Vaticana”.

M. Jacques de Belsunce, magister nowicjatu i kierownik duchowy we wspólnocie św. Jana we Francji

Józef Maria Bocheński OP (1902-1995). Urodził się w 1902 r. w Czuszowie koło Krakowa. Autor pierwszego na świecie podręcznika historii logiki, doktor filozofii i teologii, profesor Uniwersytetu we Fryburgu. W czasie II wojny światowej był kapelanem Wojska Polskiego: brał udział w bitwie pod Kockiem i pod Monte Cassino. Ojciec Bocheński był mistrzem dla naukowych pokoleń filozofów, logików i teologów na świecie. Był przyjacielem Pawła VI, dobrze znał kardynała Stefana Wyszyńskiego, a z Janem Pawłem II spotykał się kilkakrotnie, także z nim korespondując. Będąc świadkiem trudnych czasów wojennych, a później totalitarnych, słynął ze swojej bezkompromisowej postawy wobec komunizmu. W pamięci wielu pozostał jako niezapomniany nauczyciel, wspaniały rekolekcjonista i porywający kaznodzieja, niosący otuchę i nadzieję wiernym w trudnych czasach zniewolenia. Zmarł w 1995 r. we Fryburgu, w Szwajcarii.

Liz Buchamier, kucharka królewskiej rodziny, od ponad 30 lat prowadzi kuchnie na dworze królewskiej rodziny Lichtensteinów.